بخشی از سخنان رهبری در باره شخصیت والای امام رضا

1396/05/09 تعداد بازدید: 32
print
بخشی از سخنان رهبری در باره شخصیت والای امام رضا

سخنان مقام معظم رهبری؛ حضرت آیت الله خامنه ای در مورد امام رضا علیه السلام

باید اعتراف کنیم که زندگى ائمه، علیهم ‏السلام، بدرستی شناخته ‏نشده و ارج و منزلت جهاد مرارت ‏بار آنان حتى بر شیعیانشان نیز پوشیده ماندهاست. علیرغم هزاران کتاب کوچک و بزرگ و قدیم و جدید درباره زندگى ائمه، علیهم ‏السلام، امروز همچنان غبارى از ابهام و اجمال، بخش عظیمى از زندگى این بزرگواران را فرا گرفته وحیات سیاسى برجسته ‏ترین چهره ‏هاى خاندان نبوت که دو قرن و نیم از حساسترین دورانهاى تاریخ اسلام را دربرمی گیرد با غرض ‏ورزى یا بی اعتنایی و یا کج‏ فهمى بسیارى از پژوهندگان و نویسندگان روبرو شده است. این است که ما از یک تاریخچه مدون و مضبوط درباره زندگى پرحادثه و پرماجراى آن پیشوایان، تهی دستیم.
زندگی امام هشتم(ع) که قریب بیست‏ سال از این دوره تعیین کننده و مهم را فراگرفته از جمله برجسته‏ ترین بخشهاى آن است که بجاست درباره آن تامل و تحقیق لازم به کار رود.
مهمترین چیزى که در زندگى ائمه علیهم‏ السلام به‏ طور شایسته مورد توجه قرار نگرفته، عنصر «مبارزه حاد سیاسی» است. از آغاز نیمه دوم قرن اول هجرى که خلافت اسلامى به ‏طور آشکار با پیرایه‏ هاى سلطنت آمیخته شد و امامت اسلامى به حکومت جابرانه پادشاهى بدل گشت، ائمه اهل بیت، علیهم‏ السلام، مبارزه سیاسى خود را به شیوه ه‏اى متناسب با اوضاع و شرایط، شدت بخشیدند. این‏ مبارزه‏ بزرگترین‏ هدفش تشکیل نظام اسلامى و تاسیس حکومتى بر پایه امامت‏ بود. بی شک تبیین و تفسیر دین با دیدگاه مخصوص اهل بیت وحی، و رفع تحریف‏ها و کج ‏فهمی ها از معارف اسلامی و احکام‏ دینى نیز هدف مهمى براى جهاد اهل بیت‏ به حساب می آمد. اما طبق قرائن حتمی، جهاد اهل بیت‏ به این هدفها محدود نمی شد و بزرگترین هدف آن، چیزى جز تشکیل حکومت علوى و تاسیس نظام عادلانه اسلامى نبود.

مبارزات سیاسی امام‌رضا(ع)

بیشترین ‏دشواری های زندگی مرارت‏بار و پر از ایثار ائمه و یاران آنان به خاطر داشتن این هدف بود و ائمه، علیهم‏ السلام، از دوران امام سجاد، علیه‏(ع) و بعد ازحادثه عاشورا به زمینه ‏سازى دراز مدت براى این مقصود پرداختند. در تمام دوران صدو چهل ساله میان حادثه عاشورا و ولایتعهدی ‏امام هشتم(ع) جریان وابسته به امامان اهل بیت ‏یعنى شیعیان همیشه بزرگترین و خطرناکترین دشمن دستگاههاى خلافت ‏به حساب می آمد. در این مدت بارها مبارزات تشیع که باید آن را نهضت علوى نام داد به پیروزیهاى بزرگى نزدیک گردید اما، در هر بار موانعى بر سر راه پیروزى نهایى پدید می آمد و غالبا بزرگترین ضربه از ناحیه تهاجم بر محور و مرکز اصلى این نهضت، یعنی شخص  ‏امام ‏در هر زمان و به زندان افکندن یا به شهادت رساندن آن حضرت وارد می گشت و هنگامی که‏ نوبت‏ به امام بعد می رسید اختناق و فشار و سختگیری به حدى بود که براى آماده کردن زمینه به زمان طولانی دیگرى نیاز بود.
ائمه، علیهم ‏السلام، در میان طوفان سخت این حوادث هوشمندانه و شجاعانه تشیع را همچون جریانى کوچک اما عمیق و تند و پایدار از لابه‏ لای گذرگاه های ‏دشوار وخطرناک گذراندند و خلفاى اموى و عباسى در هیچ زمان نتوانستند با نابود کردن امام، جریان امامت را نابود کنند و این خنجر برنده همواره در پهلوى دستگاه خلافت، فرو رفته ماند و به صورت تهدیدی همیشگى آسایش ‏را از آنان‏ سلب‏ کرد. هنگامیکه حضرت‏ موسی بن‏ جعفر(ع) پس از سالها حبس در زندان هارونى مسموم و شهید شد در قلمرو وسیع سلطنت عباسی اختناقى کامل حکمفرما بود. در آن فضاى گرفته که به گفته یکی از یاران‏ امام‏ علی بن موسی،(ع) «از شمشیر هارون خون می چکید» بزرگترین هنر امام معصوم و بزرگوار ما آن بود که توانست درخت تشیع را از گزند طوفان حادثه سلامت ‏بدارد و از پراکندگى و دلسردى یاران پدر بزرگوارش مانع شود و با شیوه تقیه‏ آمیز و شگفت‏ آورى جان خود را که محور و روح جمعیت ‏شیعیان بود حفظ کرد و در دوران قدرت مقتدرترین خلفاى بنی عباس و در دوران استقرار و ثبات کامل آن رژیم مبارزات عمیق امامت را ادامه داد.
تاریخ نتوانسته است ترسیم روشنی از دوران ده‏ساله زندگى امام هشتم در زمان هارون و بعد از او در دوران پنج‏ساله‏ جنگهای داخلی میان‏ خراسان و بغداد به ما ارائه کند اما به تدبر می توان فهمید که امام هشتم در این دوران همان مبارزه دراز مدت اهل بیت، علیهم ‏السلام، را که در همه اعصار بعد از عاشورا استمرار داشته با همان جهت ‏گیرى و همان اهداف ادامه می داده است. هنگامى که مامون در سال صد و نود و هشت از جنگ قدرت با امین فراغت‏ یافت و خلافت ‏بی منازع را به چنگ آورد یکى از اولین تدابیر او حل مشکل علویان و مبارزات تشیع بود، او براى این منظور، تجربه همه خلفاى سلف خود را پیش چشم داشت. تجربه ‏اى که نمایشگر قدرت، وسعت و عمق روزافزون آن نهضت و ناتوانى دستگاههاى قدرت از ریشه‏ کن کردن و حتى متوقف و محدود کردن آن بود. او می دید که سطوت و حشمت هارونى حتی با به ‏بندکشیدن طولانى و بالاخره مسموم کردن امام هفتم در زندان هم نتوانست از شورشها و مبارزات سیاسی، نظامی، تبلیغاتی و فکرى شیعیان مانع شود.
او اینک در حالى که از اقتدار پدر و پیشینیان خود نیز برخوردار نبود و بعلاوه بر اثر جنگهاى داخلى میان بنى عباس، سلطنت عباسى را در تهدید مشکلات بزرگى مشاهده میکرد بی شک لازم بود به خطر نهضت علویان به چشم جدی ترى بنگرد. شاید مامون در ارزیابى خطر شیعیان براى دستگاه خود واقع‏ بینانه فکر می کرد. گمان زیاد بر این است که فاصله پانزده ساله بعد از شهادت امام هفتم تا آن روز و بویژه فرصت پنج‏ساله جنگهاى داخلی، جریان تشیع را از آمادگی بیشتری برای برافراشتن‏ پرچم حکومت ‏علوی برخوردار ساخته بود.
مامون این خطر را زیرکانه حدس زد و درصدد مقابله با آن برآمد و به دنبال همین ارزیابى و تشخیص بود که ماجراى دعوت امام هشتم از مدینه به خراسان و پیشنهاد الزامى ولیعهدى به آن حضرت پیش آمد و این حادثه که در همه دوران طولانى امامت کم‏ نظیر و یا در نوع خود بی نظیر بود تحقق یافت.
اکنون جاى آن است که باختصار، حادثه ولیعهدى را مورد مطالعه قرار دهیم.
در این حادثه امام هشتم علی بن موسی الرضا(ع) در برابر یک تجربه تاریخى عظیم قرار گرفت و در معرض یک نبرد پنهان سیاسى که پیروزى یا ناکامى آن می توانست ‏سرنوشت تشیع را رقم بزند، واقع شد.
دراین نبرد رقیب که ابتکار عمل را به دست داشت و با همه امکانات به میدان آمده بود مامون بود. مامون با هوشى سرشار و تدبیرى قوى و فهم ودرایتی بی سابقه ‏قدم در میدانى نهاد که اگر پیروز می شد و می توانست آنچنان که برنامه‏ ریزی کرده بود کار را به انجام برساند، یقینا به هدفى دست می یافت که از سال چهل هجرى یعنى از شهادت علی بن ابیطالب(ع) هیچ یک از خلفای اموى و عباسى با وجود تلاش خود نتوانسته بودند به آن دست‏ یابند، یعنى می توانست درخت تشیع را ریشه‏ کن کند و جریان معارضى راکه همواره همچون خارى در چشم سردمداران خلافتهاى طاغوتى فرو رفته بود به کلى نابود سازد.
اما امام هشتم با تدبیرى الهى بر مامون‏ فائق آمد و او را در میدان نبرد سیاسى که خود به وجود آورده بود به‏ طور کامل شکست داد و نه فقط تشیع، ضعیف یا ریشه‏ کن نشد بلکه حتی سال‏ دویست و یک هجری، یعنى سال ولایتعهدى آن حضرت، یکى از پربرکت‏ ترین‏ سالهای تاریخ‏ تشیع شد و نفس تازه‏اى در مبارزات علویان دمیده شد؛ و این همه به برکت تدبیر الهى امام هشتم و شیوه حکیمانه‏ ای بودکه‏ آن‏ امام ‏معصوم‏ دراین آزمایش بزرگ از خویشتن نشان داد.

© کلیه حقوق و محتوای این سایت متعلق به تبیان اداره کل تبلیغات استان فارس می باشد .استفاده از مطالب با ذکر منبع و لینک به سایت بلامانع است.
طراحی، پیاده سازی و پشتیبانی توسط اینتک